Voor WOII moest Rouen altijd de eer laten aan Caen of Le Havre als etappeplaats. Na de oorlog werd dit meer dan goed gemaakt en kwam het peloton maar liefst zeventien keer in Rouen over de finish – en dan rekenen we de proloog in 1997 niet eens mee. Net als die in 1961 overigens. Drie keer ging een Nederlander hier juichend over de meet. In 1977 was het Fedor den Hertog, in 1980 Jan Raas en precies tien jaar later was het een protégé van diezelfde Jan Raas die de hattrick volmaakte.
Favoriet kwijt
De langste etappe in de Tour van 1990 ging in de stromende regen in Avranches van start. Het zou 301 kilometer later nog steeds met bakken uit de lucht komen. Voor de ‘man van acht seconden’, de nummer twee van 1989, Laurent Fignon, zat het er al eerder op. Hij stapte na honderd kilometer naast zijn ploegleider in de auto. Verscholen achter een krant probeerde hij zich onzichtbaar te maken voor de pers. Frankrijk was zijn favoriet kwijt.
Oost-Europees bloed
Een paar uur later doemden er enkele bergjes op. Toen enkele kleinere renners er vandoor gingen om bovenaan puntjes voor de bolletjetrui bij elkaar te sprokkelen, sprintte Gerrit Solleveld mee. In plaats van bovenaan de benen stil te houden, zoals zijn medevluchters, schakelde hij naar het zwaarste verzet en vloog met grote snelheid naar beneden. Achter hem vond men het wel goed. Alleen de Sovjet-Rus Konisjev probeerde het nog een tiental kilometer vergeefs. Samen met sprintkanon Olaf Ludwig uit wat toen nog de DDR was, zou hij deze ronde wel laten zien dat de komst van de ‘Oostblokrenners’ naar Frankrijk een aanwinst voor de Tour was.
Winst voor de Tomaat
Pas toen de gele trui in gevaar kwam, ging men in het peloton rijden. De voorsprong van De Tomaat, zoals Solleveld werd genoemd, was toen al zo groot dat hij alvast zijn regenjack kon uittrekken en zijn shirt kon gaan gladstrijken. Een paar honderd meter voor de finish gingen zijn armen al omhoog en secondenlang kon sponsor Buckler blij zijn met de aanvalsdrift van de tuinder met de rode konen uit De Lier. Ruim vier minuten later kwam het peloton binnen. Vlak voor de finish waren de Belgen Museeuw en De Wilde nog ontsnapt. Hun beloning was 3 seconden.
Ontsnappingen bepalen het beeld van de Tour
In 1990 was het trouwens de Tour van de ontsnappingen. In de eerste etappe wisten vier vluchters meer dan tien minuten op het peloton te pakken. Maassen ging er met de ritwinst vandoor en zijn drie medevluchters zouden tot twee dagen voor Parijs om de beurt de gele trui dragen. Pas in de voorlaatste etappe kreeg Greg Lemond het geel omgehangen. Hij zou dat jaar zijn derde en laatste Touroverwinning behalen. Achter hem werd Claudio Chiapucci, een van de vluchters uit de eerste etappe, knap tweede.